Za 16 aug Ongecontroleerd naar huis

Hiervandaan namen we de tram.

Hiervandaan namen we de tram.

We zijn helemaal niet gecontroleerd. Niet op vliegveld Helsinki en niet op vliegveld Kopenhagen. Daar begrijpen we helemaal niets van. Liesbeth moet dan nog eens navragen in haar luchtvaartbeveiligingsnetwerk. Want ook al zijn het Schengenlanden, dan nog wil je als luchtvaartmaatschappij weten of de instapkaart wel echt van de persoon is die hem toont. In de bus van Riga naar Tallinn werden onze identiteitskaarten wel gecontroleerd en nu niet.

We waren al op tijd vertrokken met de tram naar het station. Daar kochten we broodjes, want op een vliegveld weet je het maar nooit, en renden door de regen naar de Finn Air bus. Regen! Het was de eerste keer dat we daar door moesten. In de bus was een monitor met interessant nieuws. Zoals dat de Finse president had gesproken met Poetin en nog wilde gaan praten met de Oekraïnse president. Hij wilde een bemiddelende rol spelen. En dat klinkt misschien aanmatigend, maar Finland heeft een bijzondere positie tussen Rusland en het westen doordat het land zelf tot 1918 tot Rusland behoorde. Een ander bericht ging over een aanpassing van de importboycot voor voedsel, namelijk dat dieetvoeding wel mag worden ingevoerd. Dat gaat weer tot creatieve oplossingen zorgen, zoals alles maar gewoon als lactosevrij labelen. We zagen op twitter al dat Europese producten, zoals garnalen, worden gelabeld als Wit-Russisch. Waar niet eens garnalen voorkomen.

Epilepsiehulphond uit New York

Epilepsiehulphond uit New York

We waren drie uur te vroeg op het vliegveld. We konden zelf bagagelabels printen en bagage afgeven. Daar heeft het personeel geen omkijken meer naar. Bij het koffie drinken zagen we een meisje met een hulphond. Desgevraagd vertelde ze dat ze uit New York kwam om met een vriendin Helsinki te bezoeken. De hulphond kon ruiken of ze een epilepsieaanval kreeg. Hij gaf dan een teken zodat zij op tijd kon gaan liggen en niet zomaar in elkaar zou zakken. Het was een grote steun voor haar. Hij mocht trouwens in de cabine mee. Daar moet je vast een hoop voor regelen, om dat voor elkaar te krijgen.

We dachten alvast door de controle van de marechaussee te gaan, maar die was er dus niet, we hoefden alleen onze instapkaart te laten zien. Natuurlijk was er wel controle van de handbagage en dat ging op een hele vriendelijke manier. Gewinkeld en rondgekeken op het keurige vliegveld, waar minder design was dan beloofd. Of het viel ons al niet meer op. We kozen het tentje met de goedkoopste koffie en deelden een koek, want de prijzen zijn hier helemaal astronomisch. Bij de koffiemelk stond een aparte kan met lactosevrije melk. Dat zagen we overal, misschien is het wel verplicht hier.

We vlogen met SAS in een vliegtuig met links 2 stoelen en rechts 3. Liesbeth had natuurlijk van te voren ingecheckt met haar mobieltje en had stoelen in de linkerrij gekozen. We konden nog veel zien van het landschap, allemaal bomen en meren. Helaas worden foto’s dan toch waziger dan dat wij het zagen. In Kopenhagen moesten we overstappen en gingen we maar even naar het Transfercentre om te vragen of we daarvoor iets speciaals moesten doen. Maar dat hoefde niet, zei de medewerker lachend, dat ging allemaal vanzelf. Nou, daar hoopten we dan maar op, dat onze bagage mee zou komen. We zijn een keer op weg naar Pisa mooi een koffer kwijtgeraakt die nooit meer is teruggevonden. Toen werd onze flexibiliteit wel op de proef gesteld. We kochten twee sandwiches in een winkel, want ook hier zijn de prijzen steil (even omrekenen, want hier is de euro niet), stapten we naar buiten op weg naar het kleine vliegtuigje.

Wat klein!!!! Gelukkig geen turbulentie.

Wat klein!!!! Gelukkig geen turbulentie.

Een nog kleiner vliegtuig, twee keer twee stoelen. Je moest zelf de trap oplopen en bepaalde handbagage moest alsnog in het ruim omdat die niet in de cabine zou passen. Ook nu weer helder zicht, we zagen de brug van Kopenhagen naar Malmö. Achter ons zaten twee vrouwen. De een woonde in Zweden en ging haar moeder in Nederland bezoeken. De ander woonde in Nederland en had haar dochter in Noorwegen bezocht. Ze had ook een zoon, in Chicago. Daarom reisde ze wat af. En ze was al 83. Later zagen we haar stappen door de aankomsthal. Wat een energie!

Om 17.30 kwamen we aan op Schiphol, waar het een drukte van belang was. De bagageband bracht ons in vervoering omdat de bagage daar ‘ritst’. Er draait bagage rond en er is aanvoer van nieuwe bagage. En dan zie je dat een koffer even wacht tot er een gaatje is en er dan tussen schuift! Nou, dan kan je ons wegdragen.

Nou, wat zijn onze conclusies van deze reis.

  • We hebben veel geleerd en ook emotie gevoeld van de inwoners van de Baltische staten en dat heeft invloed op hoe we het nieuws nu ervaren.
  • Reizen met een boek als leidraad is erg nuttig omdat je meer ziet en meer structuur in je weblog kunt aanbrengen. Hoewel ons Ierse weblog ook niet mis is.
  • Accommodatie in oude gebouwen heeft als voordeel dat er een natuurlijke koelheid is.
  • Bussen zijn minder erg dan ze lijken, maar volgende keer wel een nekkussen mee.
  • Een nauwkeurige voorbereiding is noodzakelijk om een zo intensief programma te kunnen uitvoeren.
  • Stadsgidsjes zijn handiger dan een dikke reisgids met drie landen erin.
  • En wat hebben we alles in Nederland toch goed voor elkaar!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Vr 15 aug Fietsen en eilandbezoek

SAMSUNG CAMERA PICTURESOnze laatste dag begonnen we op de fiets. Fietsen zonder versnellingen, terwijl alle andere fietsers wel versnellingen hadden. Het waren de hotelfietsen en best leuk om eens langs de kust te fietsen, ook al is het heuvelachtiger dan het vanuit de bus leek. Ook is niet geheel duidelijk wanneer je nu tegen het verkeer in moet fietsen op een fietspad, wanneer op de weg en wanneer op de stoep. En omdat iedereen hier maar wat doet, hadden we ons snel aangepast. We fietsten naar het openluchtmuseum, want de receptioniste vond dat een goed idee. En het was inderdaad heel leuk. Het is op een eiland met een witte brug ernaar toe en dat is meteen al fris. Je kan tussen de huisjes lopen zonder te betalen, maar als je een huisje in wilt dan moet je een sticker op hebben als bewijs van betaling. Een leuk concept. Bij elk huisje dat open was, zat een medewerker om te controleren en toelichting te geven. De een bleek vaardiger in het vertellen dan de ander. Het mooiste huis was een landhuis in Gustaviaanse stijl. Heerlijke rustige kleuren, veel hout. De heel korte bedden vielen op, want volgens ons kon je daar zittend niet eens in slapen en waarom lag er zo’n enorme stapel beddengoed op. Nou dat was omdat je de bedden kon uitschuiven! Waarom heeft IKEA dat niet in het assortiment voor kleinbehuisden.
Bij een van de boerderijen was interessant dat er om beurten ‘school’ gehouden werd op een boerderij. Dat was voor er aparte scholen waren. De meester sliep dan bij de gastfamilie in huis.
We dronken wat in een soort schuur die vergeven was van de wespen. De serveerster had er al honderden gevangen, zei ze. En toen moesten we weer naar het hotel, om de fietsen terug te brengen. We vonden het fietsen een aardige afwisseling, maar je ziet veel minder dan met lopen en je maakt minder foto’s. Daarom gingen we weer te voet op pad.

SAMSUNG CAMERA PICTURESWe bezochten de Russische wijk Katjanokka. Met veel herbestemde baksteengebouwen. Zo hebben ze van een gevangenis een hotel gemaakt. Er staat veel Jugendstil en er staan indrukwekkende fabrieken die ook zijn herbestemd. Wij waren vooral bezig om iets betaalbaars te eten te vinden. We dachten dat het niet zo’n voorname wijk zou zijn, maar het was ontzettend voornaam, met jachten en een Porsche die zonder uit te kijken achteruit reed. Toen hebben we bij een Italiaanse kiosk een broodje besteld en lekker buiten opgegeten. Het was vandaag weer heerlijk weer, veel beter dan gisteren. We besloten te gaan doen wat ons door verschillend ‘locals’ was aangeraden en dat was naar de eilandengroep Suomenlinna varen. Daar was een fort en dat moest prachtig zijn.

SAMSUNG CAMERA PICTURESDe tocht erheen (20 minuten) was al geweldig, langs van die leuke rotseilandjes. We zagen er een met maar een huis erop. Er liggen zo’n 300 eilanden voor de kust van Helsinki en de inwoners maken daar dankbaar gebruik van. Suomenlinna bestaat uit vier eilanden die met bruggen aan elkaar verbonden zijn. Er wonen mensen en er is een school, maar het is wel heel toeristisch. Er zijn musea en wij bezochten er twee. De eerste was een onderzeeër waar je in kon! Het was een onderzeeër uit de jaren ’30, Vessiko. Hij werd op papier ontwikkeld door een Nederlands ingenieursbedrijf omdat het Duitsland verboden was bepaalde wapens te hebben of te ontwerpen. Dat stond in het Vredesverdrag van Versailles. Het moest een prototype worden voor Duitse onderzeeërs. Het ding werd gebouwd in Turku, in Finland. Duitsland heeft inderdaad duikboten geproduceerd op basis van de Vessiko en Finland heeft er ook nog vier gebouwd. Daarmee vochten ze in de tweede WO en behoorlijk succesvol ook. Maar na de oorlog mocht Finland op basis van het verdrag van Versailles (?) ook geen duikboten meer hebben (die logica ontging ons) en verkochten ze ze aan België. Alleen de Vessiko mocht blijven en lag in de weg in een dok in Katjanokka. Tot ie gered werd door het militair museum. En daarom konden wij er nu in. Wat een ingenieus ding zeg. En wat krap, met 20 mensen werkten ze erin en het werd ook nog een bloedheet met teringherrie van de motor. Ze moesten zich goed vasthouden aan een reling want het was spekglad van de olie en ze moesten dan met de andere hand olie in de machine gooien. Kortom, verbazend dat er vrijwilligers te vinden waren om dit werk te doen. Overigens was willen niet genoeg, je werd getest op geschiktheid. Die test leek vast op de test voor astronauten, dan zit je ook lange tijd met een paar mensen in een kleine ruimte waar je niet uit kan.

SAMSUNG CAMERA PICTURESWe gingen ook maar even naar het militair museum, want dat kregen we er voor 1 euro bij. Dat was in de voormalige militaire manege. Grofweg komt het erop neer dat Finland eeuwenlang werd geregeerd door Zweden. Begin 19e eeuw kwam het land in de handen van Rusland en kreeg het de status van autonome staat. Na de Russische revolutie maakte Finland zich los van Rusland (1918) en werd het onafhankelijk. In de tweede WO probeerden de Sovjets het land weer terug te winnen. Maar dat lukte niet. De Finnen hadden geen goed materiaal, maar waren wel goed getraind. Voor de Sovjets gold het omgekeerde. Het kwam tot een verdrag waarin de Sovjetunie bedong dat er stukken land naar de Sovjetunie gingen en dat Finland een vriendschapsverdrag sloot met de Sovjetunie. Dat betekende dat Finland geen lid van de NAVO kon worden. En dat zijn ze nu nog niet.
Een stoer verhaal is dat de Finnen tijdens de Tweede WO in de sneeuw vochten, in witte kleding en op ski’s. Dat verhaal hoorden we vanavond in het restaurant van het hotel. Daar zaten Derrick met zijn vrouw Valery met de tante van Valery, Eileen. Eileen was 93 en reisde er op los. In vier jaar tijd twee keer naar Australië, twee keer naar Amerika en een keer naar Canada. Als zo veel Ieren had ze overal kinderen wonen. Nu ging een kleinzoon trouwen met een Fins meisje. Wat een vief mens zeg. En Derrick was me er ook eentje. Hij begon meteen een gesprek met ons en voor we het wisten vertelde hij over de beginjaren van de computer, in de jaren ’60. Hij legde uit dat computers niet kunnen aftrekken, alleen optellen. Aftrekken doen ze door het congruente getal (9 – het betreffende cijfer) van het af te trekken getal op te tellen en het cijfer dat je dan links moet onthouden er rechts bij op te tellen. Het was tovenarij! Daar gaan we op oefenen, leuk voor feestjes met een specifieke samenstelling.

En nu zitten we weer in de bar. Op de tv is het EK atletiek en we hebben ons volkslied al twee keer gehoord. Dat gaat dus goed. Net als onze vakantie. Wat een mooie interessante reis was het weer, we hebben volop genoten! En wat een prachtig weer hebben we gehad. We weten nu dat we meer dan 30 graden niet heel fijn vinden, maar dat het prima te doen is als je maar kunt slapen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Do 14 aug Muziek, natuur en design

Kijk naar de kleding van de mensen; geen kleur te zien.

Kijk naar de kleding van de mensen; geen kleur te zien.

Als je zelfs branddekens kan krijgen in het grijs, dan is een land wel een beetje doorgeslagen. We zaten vanavond in een restaurantje met alleen Finse jongeren en iedereen was gekleed in grijs, zwart, wit of spijkerstof. Kleur zit alleen in tassen en eventueel schoenen, maar liever niet. We vroegen de serveerster of dit een uitzondering was, maar nee, dit is de norm. ‘Misschien wel een beetje somber’, zei ze. Maar het is ook ontzettend stijlvol, want wat ze dragen is subtiel van dessin en mooi gemaakt. Met platte schoenen. Hier zie je gympies en ballerina’s, geen naaldhak te zien. Voor de modekenners, overal FilippaK, hoewel dat Zweeds is. De winkel Marimekko is daarom een verademing, met al die fleurige dessins. De grondlegger vond dat Finland wel wat kleur kon gebruiken. Maar bloemen mochten niet. De hoofdontwerper ontwierp vervolgens het motief ‘poppy’ (klaproos) dat het beroemdste motief van het merk werd. We kochten daar vanavond een linnen tas met een jaren ‘60-motief. We zagen overal prachtige winkels, hoe kunnen die allemaal draaien, je snapt er niks van. We wilden met de metro terug naar het hotel en kwamen toen eerst in een soort grottengang terecht, met grottekeningen op de muur en toen stonden we weer in een winkelcentrum. Waar we in de winkel Kodin rondkeken, een soort Hema. Daar hadden ze dus die grijze branddekens. En van alles voor de sauna, waaronder de bekende ‘saunamuts’? En we zagen een heel assortiment voor het plukken en verwerken van bessen: emmertjes, plukscheppen met een grote kam eraan en een netje eronder, een variant voor kinderen in de vorm van een nijlpaard en dan van alles voor het inmaken en bewaren. Als je dan echt de metro ingaat zie je vliegtuigmotoren hangen. We zien hier overal leuke dingen, je wordt steeds geprikkeld, heel erg creatief. En ze gaan uit van vertrouwen, we zijn nog nooit gecontroleerd in bus of tram en in de metro zijn niet eens poortjes.

Vanmorgen in de trein was ook geen controle. We kochten een kaartje naar Kyrölä, één halte voor de grote plaats Järvenpää. Het werkt hier met zones, je koopt een kaartje dat na het valideren 90 minuten geldig is in een zone. Dat lukte ons in de automaat, dus wij trots. Toen een dienstregeling gevonden maar die was niet zo duidelijk, met allemaal codes erop. Nagevraagd, en ja, de eerstvolgende trein zou in dat kleine plaatsje stoppen. En je zegt niet Kieróla, maar Kíerlò, of zoiets. Toen nog valideren en er staan overal apparaten voor de OV-chipkaart maar niet voor onze zonekaartjes. Gevraagd aan een reiziger en dat bleek in de trein te moeten. Dat lukte, maar toen reed de trein ons station dus voorbij en stopte in Järvenpää. Daar hebben we toen maar een taxi genomen zodat we even later bij Sibelius op de koffie konden. Naast het Sibeliushuis heeft de familie heel slim een koffietentje gemaakt, met toiletten, want die heb je natuurlijk ook nodig bij een attractie. Het invalidentoilet heeft zelfs een douche. En wat hier opvalt is dat in alle toiletten een handdouche is om je af te spoelen à la een bidet. Ook in onze hotelkamer. We hebben het nog niet durven gebruiken, want hoe droog je je dan af en hoe gebruik je hem zo dat je kleren en de vloer niet nat worden. Indonesiërs moeten het hier helemaal geweldig vinden, die moeten zich altijd behelpen met een fles water. Alleen zijn hier geen Indonesiërs. Wel zwarte mensen en die hadden we in de Baltische staten niet gezien. Maar we dwalen af.
Sibelius dus. Beroemde Finse componist die in een heel rustgevend mooi huis woonde aan een meer. Alles moest rustig zijn, anders kon hij niet werken. En dat terwijl het gezin 5 dochters had. Je kunt het graf en het huis bezoeken. Henk wilde bij het graf op de plaats staan waar Stravinsky ooit gestaan had. Stravinsky had de Sibeliusprijs gekregen en hoewel hij niet veel op had met de muziek van Sibelius (te lange lijnen, Stravinsky hield van fel en kort) heeft ie als dank een stuk van Sibelius gearrangeerd. Dat had Henk vanmorgen even laten horen in het hotel. Komen we binnen bij het koffietentje, draaien ze dat stuk. Dat was wel heel toevallig. Trouwens, we zitten nu in het café van het hotel en daar hoefden we voor de tweede en derde cappuccino niet te betalen omdat de kopjes op zijn en het in onze gebruikte kopjes moet. Zo hebben we al 14 euro bespaard.) Het huis was erg mooi ingericht, met precies de kleuren die de mensen hier aan hebben, grijstinten. Denk aan rotsen en mist, beetje mos, koud water, die kleuren. In die setting componeerde hij dus. In zijn hoofd, niet achter de piano en hij schreef niets op voor het af was in zijn gedachten. De Finnen waren dol op zijn werk omdat hij veel verwijzingen maakte naar de Finse cultuur en folklore. Hij kreeg veel prijzen. En dat leverde ook problemen op. Hij werd voortdurend lastig gevallen door bezoek, vaak om een of andere award te brengen, maar op een gegeven moment stond er een voltallig orkest op de stoep. De combinatie van succes, te veel gestoord worden en zijn eigen perfectionisme leidde ertoe dat hij na zijn 60e niets meer af kreeg. Hij begon aan de 8e symfonie, en heeft daar wel iets van geschreven maar was niet tevreden.
Zijn vrouw Aino was heel belangrijk voor hem. Daarom heet het huis Ainola. En omdat er zo veel bezoekers komen, gaan ze station Kyrölä zelfs Ainola noemen. Ainola was niet van de straat. Ze sprak 5 talen en gaf de dochters thuisonderwijs. En ze deed het management rondom haar man. Want hij was een echte kunstenaar die niets van zaken doen wist. We dachten opeens te begrijpen waarom er zo weinig succesvolle vrouwelijke kunstenaars zijn, omdat die een zakelijke man achter zich missen. Veel mannen kunnen er niet tegen om hun vrouw te ondersteunen. Zie bijv. Sonja Bakker en haar man. Sibelius was een heertje, liep ie in een wit pak met zijn wandelstok en met zijn borselinohoed op door het bos te paraderen. Het bos was vooral decor, de natuur moest worden ingericht naar zijn wensen. Het moet geen makkelijke man geweest zijn, maar dat heb je vaak met kunstenaars. Hier een link naar Finlandia: http://www.youtube.com/watch?v=qOSaT6U4e-8

We liepen naar het station dat in ‘the middle of nowhere’ lag. Terug naar Helsinki waar we foto’s maakten van het schitterende station met de kenmerkende toren. Zelfs de Burger King is een plaatje, met een mooie Jugendstil wandschildering en mooie foto’s. We hadden vanmorgen ook al het postkantoor bezocht, uit 1938, waar nu een goed gesorteerde fotoartikelenwinkel in zit, een café, een bibliotheek, een supermarkt, en een postagentschap. We kochten een broodje en gingen de tramrondrit doen. Daar is zelfs een folder van, omdat je langs veel mooie plekken komt. Tram 3 en tram 2 vormen een hele cirkel. Wij uitstappen op het overgangspunt, blijkt het nummer van onze tram te veranderen van 2 naar 3. Wij er snel weer in.

We stapten uit in de Jugendstilwijk in het zuiden omdat daar een tweedehandswinkel was die leuk scheen te zijn. Was ook leuk, maar de waterkant lokte. Er waren rotsen, van die geweldige Scandinavische rotsen, van die grote plakken rots waar je lekker op loopt, waar poeltjes in zijn en korstmossen op zitten en waar je schitterende aardlagen in ziet. We gingen met een pontje over (weer een vervoermiddel). Er was niemand, omdat het vandaag heel donker weer was. De jongeman op het bootje zei dat het er bij mooi weer zwart ziet van de mensen. Heerlijk rondgekeken en foto’s gemaakt. Er kwamen allerlei boten langs, tot cruiseschepen aan toe, kan je nagaan hoe diep het is. Verder gelopen naar het horecatentje van de zeilclub, ijsje gekocht en daar eens gekeken wat zeilers zoal doen. Er lagen ook motorboten en er waren benzinepompen op het water.
Bordjes zijn hier vaak tweetalig, ook in het Zweeds. Dat helpt meestal enorm. Maar bij een bordje dachten we dat bedoeld werd dat je geen vuur mocht stoken. Toen we even later hetzelfde bord zagen met een plaatje erbij, bleek er te staan dat je geen vogels mocht voeren. Tja, ook dat Zweeds is niet zo makkelijk als het lijkt.

Net de receptioniste gecomplimenteerd met het feit dat de handdoeken die hingen niet vervangen zijn. Top! En voor morgenochtend fietsen geregeld. Ze raadde ons een paar plekken aan, namelijk waar we vanmiddag waren en dat leuke tentje aan het water van gisteren. ‘Hè, jullie zijn overal al geweest’, zei ze. Ja, SpottedByLocals verleent goede diensten.

Hallo is hier hé hé, net als in het Zweeds. Tot ziens is moi moi. Moi moi kan ook bij binnenkomst. Kieto is bedankt. Tot zover onze kennis van het Fins.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Wo 13 aug Naar Helsinki

De boot, dat vervoermiddel hadden we nog niet gebruikt. We zaten al in vliegtuig, bus (incl. trolleybus en touringcar), auto (zelf rijden en taxi), op de fiets en in de tram. Nu moeten we in Helsinki wel met de metro natuurlijk. De veerboot was van Tallink en lag op 5 minuten van ons hotel aangemeerd. Dat was heerlijk relaxed dus, vooral omdat we pas om 10.30 zouden vertrekken. Afscheid genomen bij het hotel en desgevraagd gezegd dat we het jammer vinden dat hangende handdoeken toch vervangen worden. Dat is niet conform het bordje dat er hangt. De medewerker zei heel eerlijk dat ze beleid hebben maar het niet uitvoeren. Greenwashing heet dat…

Altijd spannend, het inchecken al. Er stond een rij bij de loketten. Maar hé, wij hadden een code, en zelf inchecken bleek een fluitje van een cent. Het schip was best groot, wat de suggestie wekt dat ie dan minder last van de deining heeft. We gingen op het zonnedek zitten om te kijken hoe we de haven uitvoeren. Leuk hoor, die bedrijvigheid. We zagen wat bekenden. De combi Tallinn-Helsinki wordt vaker gemaakt. Na 2 uur zagen we kleine rotseilandjes langszij, de zogenaamde scheren. Ze verschillen sterk in grootte, soms staat er een huisje op. Bagage weer ophalen en naar de tram. Daarvoor moesten we eerst een driedaagse OV-kaart kopen in de automaat. Gelukkig kan dat hier. We lezen dat de buitenlandse toeristen in Nederland de wanhoop nabij zijn. Wel werd Henks ING-pas geweigerd. Om die reden hebben we nu allebei ook een pas van de ASN-bank, en die deed het wel.

Helsinki is indrukwekkend. Ze hebben hier van alles door elkaar staan, van Jugendstil tot hypermodern en het past wonderwel. Het staat meteen gezellig, als er een oud gebouw tussen staat. We reisden naar Hotel Helka, dat ingericht is met meubels van Aalto, een beroemde Finse architect. Even uitrusten en daarna de stad in. We gingen naar de Esplanade en zagen daar het ene prachtige gebouw na het andere. Dan is het goed dat je een gidsje bij je hebt, omdat je dan ergens binnengaat waar je aan de buitenkant niet veel aan ziet. De stad is erg druk met verkeer, dat is wel een overgang na Tallinn.

We bezochten een paar winkels met designproducten, want daar barst het hier van. Piet Hein Eek met zijn sloophoutkast en -krukjes stond er ook. Verder nog geen Nederlands design gezien. Veel hout en vilt hier, dat is wel het basismateriaal. Maar goed, hoeveel design kan een mens verdragen, dus we gingen maar eens naar het Sibeliusmonument. Met bus 24. We wisten niet waar we eruit moesten, maar dat weten de mensen in de bus dan wel. Sibelius is de beroemdste componist van Finland en hij heeft veel symfonieën geschreven en muzikale gedichten. Het was wel een depressief type, wat je hier ook wel wordt in die lange donkere winters. Hij woonde in Järvenpää, hier een half uur met de trein vandaan. Hij kwam dan naar Helsinki om te drinken, onder andere in een prachtig café dat we zagen vanmiddag. Zijn vrouw kwam hem dan halen met paard en wagen. Zijn muziek is geïnspireerd op de bossen hier, met mist. Het begrip ‘ eeuwig zingende bossen’ wordt vaak met hem in verband gebracht. Morgen gaan we naar Järvenpää en vertellen we meer over zijn tragische levensverhaal.

Enfin, het monument. Sibelius overleed in 1957 en omdat hij zo belangrijk was geweest voor Finland, moest er een monument komen. Er werd een wedstrijd uitgeschreven en de winnaar was een sculptuur die orgelpijpen voorstelt. Terwijl hij dus geen orgelmuziek had geschreven. Het werk bleek verder te abstract en er moest een beeld van zijn gezicht bij. Het effect van het materiaal doet Liesbeth denken aan de kunstwerkjes die ze vroeger met haar vader vijlde van gestolde lasdruppels. Dezelfde kleur ook. Het was een mooi park, met rotsen erin, en we waren net voor een buslading toeristen.

Via SpottedByLocals wisten we dat aan de waterkant, er een stuk achter, een leuk rood, houten huisje was waar je koffie kon krijgen. En daar hebben we heerlijk op het terras gezeten. Het huisje is heel klein, er staan maar vier tafeltjes in. In de winter is dat superknus. Nu werd er volop geroeid en gekanood in het water achter het huisje.

Vanavond gegeten bij een Nepalees restaurant. Om de kosten een beetje binnen de perken te houden . We hadden tussen de middag een punt quiche met drinken genuttigd in het Aaltocafé van de Academische boekhandel en waren meteen 30 euro kwijt. Cappuccino doet hier tussen de 3,30 en 4,50!. Hier in het hotel kregen we van de barman een thee en een cappuccino voor 4 euro, dus dat scheelt weer.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Di 12 aug Tallinn wil vooruit

Rechts het Viru hotel. Links het concertgebouw

Rechts hotel Viru. Links het concertgebouw

‘Gaat u maar bij de KGB-poster staan, dan wordt u zo opgehaald’, zei de receptioniste van het Viru Sokos hotel. Dat de KGB ooit een toeristische attractie zou worden, dat hadden ze hier 23 jaar geleden niet gedacht. Nu deden we mee aan een rondleiding in een van de eerste grote hotels van Tallinn, meteen een wolkenkrabber. Gebouwd in 1972, in de Sovjettijd dus. Finland was een veerdienst begonnen naar Tallinn en plotseling kwamen er meer bezoekers dan Tallinn aankon. De mensen kwamen ondanks de strenge regels die golden. Hier werden ze constant in de gaten gehouden. Bij elke lift en trap zat een vrouw de bewegingen van de gasten te noteren. Er waren 86 van die medewerksters. Die meteen als taak hadden spullen te kopen van de gasten die dan in het hotel weer te koop waren of gebruikt werden.

Er was heel veel personeel, meer dan 1000 man en zo veel gasten waren er niet eens. Er was bijvoorbeeld de functie ‘broodsnijder’ bedacht. De reden voor dat vele personeel was in de eerste plaats dat iedereen werk moest hebben. En in de tweede plaats dat de KGB vond dat de toeristen zo min mogelijk naar buiten moesten, omdat contact met de burgers tot gevaarlijke situaties kon leiden. Dus was alles in het hotel, een dokter, tandarts en kapper. En het hotel had alle diensten in eigen huis, zoals een garage, wasserij en een keuken met 200 man personeel. Dat personeel was voor een groot deel van de tijd bezig om eten te regelen, want in de winkels was bijna niets te koop. Het ging erom dat je contacten had, geld was minder belangrijk. En bij het hotel werken was ook privé voor het personeel geweldig omdat ze van alles konden ‘regelen’ dat ze weer konden ruilen voor iets anders. Een taart gebakken in de hotelkeuken bijvoorbeeld. Ruslandcorrespondent Pieter Waterdrinker voorspelde op twitter dat die tijd nu weer terugkomt, met de voedselboycot. Op de Russische tv lijkt er echter nog geen probleem, we zien van alles aangevoerd worden. Maar dat is propaganda, de Estse tv laat wat anders zien. Denken we dan hè, want we kunnen alleen plaatjes kijken. Overigens, de dood van Robin Williams zit hier in het Russische journaal, dat hebben we meteen gecheckt. Maar dat terzijde.

De lokportemonnee

De lokportemonnee

Alles werd in de gaten gehouden door de KGB die op de 23e verdieping kantoren had. In de lift was natuurlijk geen knopje met 23…. We kregen allerlei hulpmiddelen te zien waarmee de KGB zich bediende. Waaronder een portemonnee waarmee getest werd of het personeel zich aan de regel hield om gevonden portemonnees niet te openen. Het was namelijk streng verboden om buitenlands geld te hebben, daar kreeg je gevangenisstraf voor. Als je de ‘lokportemonnee’ opende, ging er een verfbom af en zat je onder de verf die weken bleef zitten. We kregen de bouwtekeningen te zien waarin precies stond welke kamers hoe afgeluisterd konden worden. Een gids uit Finland was er 54 keer geweest en had maar drie kamers gehad. Dat verklaart veel.
Het belang van Finland werd benadrukt. Als je in de Sovjettijd een westers product had, zoals een plastic tas uit Finland, nou dan was je iemand, daar kon je een jaar op teren. Of als je een banaan had. Iida vertelde gisteren van een meisje dat over het schoolplein paradeerde met een banaan. En de helft bewaarde om dat de dag erop nog een keer te kunnen doen.

Finland hielp waar dat kon. Ze bouwden bijvoorbeeld een televisiemast zo dicht mogelijk op de kust richting Estland zodat het noorden van het land westerse tv kon zien. Het nieuws, maar ook Dallas. Toen Emmanuelle werd uitgezonden kwamen er veel inwoners van zuid-Estland naar het noorden om te kijken. Estland was beter op de hoogte van de wereld buiten de Sovjetunie dan Letland en Litouwen. En loopt daardoor nog steeds voorop. We vonden de rondleiding erg interessant en het uitzicht vanaf de 23e verdieping, staan achter de enorme letters VIRU HOTEL was al heel leuk.

We waren vanmorgen gestart in de haven, om te kijken waar we morgen op de boot moeten stappen. Dat is dichtbij gelukkig. We liepen vervolgens naar een totaal verwaarloosd gebouw, namelijk de tribunes die zijn neergezet voor de Olympische Spelen van 1980. Die werden in de Sovjetunie gehouden en het zeilen was hier. Het gebouw dat daarvoor is neergezet is een betonnen kolos die nu door jongeren gebruikt wordt om op te feesten. En een veerbootmaatschappij legt daar aan. Als je op die troosteloze plek aankomt krijg je wel een heel apart beeld van de stad. We bezochten een winkel met Estse designproducten, die erg lijken op die van ons, veel met vilt, binnenbanden en de flappen van vrachtwagens. Wat wel anders is zijn de gebreide producten, ze doen hier veel met wol. Helaas zijn de Estse hoofden kleiner dan die van Henk, zodat mutsen niet passen.

We gingen naar een wijk in opkomst, Kalamaja, net achter de stadsmuur en het station. Daar was een markt met veelal Russen. We zagen wekkers met Stalin erop. Dat is fijn wakker worden. Gelukkig stond er ook een met Gagarin, de Russische astronaut. We zagen rekken met een soort net erop die gebruikt werden om kleren op uit te stallen. Verder hebben we onze verzameling gasmaskers kunnen uitbreiden.
We kwamen langs een kindermuseum en een kinderkledingwinkel, waardoor we uit de namen konden afleiden dat kinderen in het Ests ‘laste’ is. Wij zeggen verder niets.

Het KGB-gebouw met dichtgemetselde ramen. En de reclame voor appartementen

Het KGB-gebouw met dichtgemetselde ramen. En de reclame voor appartementen

De rest van de dag besteed aan door de stad lopen en plekken zoeken die in Baltische zielen staan. Zoals het KGB-gebouw. Daar zijn ramen van het souterrain dichtgemetseld zodat voorbijgangers het geschreeuw van de gemartelde mensen niet konden horen, of de schoten bij executies. Tot onze verbijstering hangt er een bord waar luxe appartementen op worden aangeboden. Je moet er toch niet aan denken daar te wonen, je doet geen oog meer dicht. Er staat alleen een Estse tekst op een plaquette op het gebouw, je loopt er zo voorbij. Zoveel leed als die plek heeft geleverd. Er vlakbij is de St. Olaikerk. De KGB had daar een antenne op gemaakt zodat ze van het kantoor alle gegevens meteen naar Moskou konden sturen. In die kerk zagen we niets dat hiernaar verwees. Het lijkt alsof Tallinn vooruit wil kijken en het verleden zo snel mogelijk wil vergeten. En het gaat snel hier. We waren voor de derde keer in Vegan V en vroegen aan onze favoriete serveerster of ze een vega-restaurant kende in Helsinki. Maar dat wist ze niet. Tot voor kort ging ze wel naar Helsinki, maar alleen als dagtocht, om te winkelen bij H&M, maar die hadden ze nu zelf.
Een stel uit Lake Tahoe hoorde de vraag en vroeg of we de app HappyCow kenden. Die kennen we natuurlijk, maar we raakten aan de praat. Zij begonnen net aan een fietstocht door de Baltische staten. Tips gegeven die meneer meteen intikte in de telefoon. Vegetarische Amerikanen op de fiets in de Baltische staten, dat had de KGB op drie fronten verdacht gevonden. Op de radio hoorden we pas dat ‘vegetariër’ een zoekwoord is voor geheime diensten. Oei, als we Finland maar in mogen morgen!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Ma 11 aug Van Oostblok naar Amersfoort

SAMSUNG CAMERA PICTURESStel dat mensen Kamp Amersfoort zouden gebruiken om te feesten. Dat zouden we ongepast vinden. Maar hier niet, hier gaan ze zwemmen bij een Sovjetwerkkamp. Het is verleidelijk, want het water van het meer is heel schoon. Het is namelijk een volgelopen mergelgroeve. In de Sovjettijd moesten de daar opgesloten politiek gevangenen in die groeve werken. Toen Estland zelfstandig werd, in ’91, gingen ze het complex als gevangenis gebruiken. Maar omdat in Estland gevangenen niet werken, werd de groeve niet onderhouden en liep die onder. En nu wordt er gezwommen en van de ruïnes af gedoken. Door Amerikaanse soldaten in dit geval, terwijl de straaljagers overvlogen. Een surrealistisch beeld.

SAMSUNG CAMERA PICTURESWe waren op excursie met Iida, met twee ‘i’s’ want anders zou je het als Idda uitspreken. Elke klank wordt hier zo geschreven dat je weet hoe je hem moet zeggen. Kom er eens om in het Engels waar je de klank ‘ie’ op minstens 5 manieren kan schrijven (ie, e, ee, ei, ea). Dat is dan meteen het makkelijke van Ests, de rest is vreselijk moeilijk. Er zijn 14 naamvallen, om maar iets te noemen. Dat, en het feit dat er geen sociale zekerheid is voor mensen die nooit gewerkt hebben, maakt dat hier maar weinig vluchtelingen zijn. Maar ook veel Russen die hier al hun hele leven wonen, willen of kunnen het niet leren en dat leidt tot knelpunten. In 1991 moesten de burgers kiezen voor de Estse of Russische nationaliteit. Als je koos voor Ests moest je een taaltest doen. Je kon ook kiezen voor stateloos burgerschap en dan kreeg je een grijs paspoort. Dat riep vragen op in het busje. Vooral Derrick uit Australië kon zich niet voorstellen dat je daarmee kon reizen. Maar dat kon juist heel goed, volgens IIda. Verder was er een jong Duits stel mee, dat heel enthousiast was over Helsinki, dus dat vonden we leuk te horen.
De excursie ging langs kliffen, een waterval en een Sovjetstadje. De natuur was niet spectaculair, het gaat om de verhalen. En die had Iida volop. Ze wist erg veel van Estland, op alle gebied en sprak heel goed Engels. Ze was wel een beetje te gedecideerd in haar optreden. Ze had zich voorgenomen ons onvergetelijke ervaringen op te laten doen en drong er een beetje te veel op aan om over een waterval te lopen, een berg te beklimmen of te gaan zwemmen. Want anders vonden we het misschien niet leuk genoeg. Terwijl wij zelf willen uitmaken wat we wel en niet doen.

Het nucleaire afval

Het nucleaire afval

Het interessantst was het stadje Paldiski. Het plaatsje is door Peter de Grote, in de 18e eeuw, veranderd in een marinebasis. En na alle veranderingen in de tijd, werd het in de Sovjettijd een totaal gesloten nucleair trainingscentrum voor de marine. We bezochten een opslagplaats voor nucleair afval, dat niet kan worden opgeruimd, dus er staat nu maar een hek omheen tot minimaal 2040. We zagen tunnels waar kernraketten in gestaan hadden. Het leuke was dat je er geen individuele toeristen ziet, omdat het gebied nog steeds niet op de kaart staat. Je moet de weg er zelf weten. Dat wist Iida, ze reed bospaadjes in waarvan wij in Litouwen zeiden dat we daar maar niet in moesten gaan, omdat we niet wisten of je er nog wel uit kwam.
We reden door de plaats, 4000 inwoners, en god wat was dat lelijk. De Sovjetflats waren van heel slechte kwaliteit want helemaal niet bedoeld om zo lang te blijven staan. Chroesjtjov had destijds geconstateerd dat Stalin gebouwen liet bouwen met te veel ornamenten waardoor het geld opraakte. Hij liet toen ‘efficiënte flats’ ontwerpen en bouwen. En nu wonen veel Esten in te koude of te warme tochtige en lekkende flats. Wat ze dan weer compenseren met een mooie auto. Dat ziet er apart uit, totaal uitgewoonde huizenblokken met Audi’s A4 ervoor. Wat kou betreft, ook hier hadden ze geen sneeuw gehad deze winter. En dat vindt men hier een probleem omdat het maar zo kort licht is. Als er dan sneeuw ligt, lijkt het lichter. De hittegolf is overigens ook bijzonder, een normale zomer betekent 22 graden en regen. Dus dan zijn wij wel weer blij met de warmte.

We hebben wat gegeten in het enige eethuisje van Paldiski. Peter de Grote had het destijds laten bouwen. Waar volgens Iida voor het eerst aan tafel bediend werd. Dat lag natuurlijk aan onze groep, dachten wij. We hebben het over van alles gehad, ook over de huidige politieke situatie. Net als in Riga is de burgemeester een Poetin-aanhanger en is het college corrupt. Dat zorgt ervoor dat er verkeerde prioriteiten worden gesteld. Landelijk liggen de verhoudingen heel anders. Dat komt doordat landelijk alleen de mensen met de Estse nationaliteit mogen stemmen en plaatselijk ook de Russen. Plaatselijk zijn er meer Russen dan Esten, en dat leidt tot een pro-Poetin vertegenwoordiging. Wat Iida dan niet eerlijk vindt is dat de hier wonende Russen zich niet willen aanpassen maar ook niet in Rusland willen gaan wonen, want ‘hier is alles beter’. Overigens, mensen verdienen hier maar zo’n 500 euro per maand met een prijspeil vergelijkbaar met Finland. Dat kunnen we ons niet voorstellen, wij denken dat Finland veel duurder is.

SAMSUNG CAMERA PICTURESOok interessant was het klooster met een landhuis ernaast. Er was een klooster en dat kwam leeg te staan en als kado gegeven aan een Duitser die de machthebber een dienst had geboden. Hij bouwde een huis in het klooster. Generaties later verbrandde het huis en wilde de vrouw een landhuis buiten het klooster. Dat kreeg ze. Het barstte in Estland eeuwenlang van de landhuizen met horigen. Iida sprak van slaven. En welke machthebber er ook was, die Duitse landeigenaren bleven dezelfde, de machthebber sloot gewoon een akkoord met ze. Tot in 1919 alle Duitsers naar Duitsland werden gestuurd. Vanaf ’91 hebben Duitsers de kans gekregen hun oude familiebezit terug te kopen. En deze familie had dat gedaan en is een hotel begonnen.

SAMSUNG CAMERA PICTURESNou, en toen mochten we nog in een Sovjet-vliegtuig dat overtollig was en dat een particulier wel wilde hebben. Nu bouwt hij er modelvliegtuigen in met een clubje enthousiaste kinderen. Wij mochten er ook in. Het Estse leger hebben we trouwens zien rijden; drie pantservoertuigen. Ze hebben ook nog twee helikopters. Er is hier nog wel dienstplicht, daar keken we van op. Qua defensie zetten ze meer in op cybersecurity dan op tanks, maar hoe zich dat verhoudt tot de dienstplicht (zitten ze te programmeren i.p.v. oefeningen op de hei te doen) dat hebben we niet gevraagd.

SAMSUNG CAMERA PICTURESTerug in Tallinn deden we weer een stukje uit het boek van Jan Brokken en wie lopen we daar tegen het lijf: Inge Vos en Harald Ket uit Amersfoort, op huwelijksreis! Zij waren met hun omgebouwde camper via Noorwegen (regen) en Zweden (prachtig) aangekomen in Tallinn en klaar voor twee weken Baltische staten. Konden we tips geven. En toen we vertelden dat Jan Brokken op ons weblog had uitgelegd waarom er in Vilnius 17 in plaats van 14 graven waren, kwam er een ander Nederlands stel bij staan dat zich dat ook had afgevraagd. Ze schreven meteen de titel van het boek op. Dat stel reisde met twee kinderen van 7 en 9 en hun reis was niet mis. Ze waren ook in Rusland geweest, de Baltische staten en Kaliningrad. Kaliningrad was grauw maar wel interessant. Ze waren in de gesloten stad Baltysk geweest tijdens de havendagen. Dat is het enige moment dat je erin mag. Er was veel Russisch militair vertoon, wat dreigend overkwam. En omdat Paldiski tot ’91 ook zo’n gesloten stad was, was het kringetje rond.
We namen afscheid van Inge en Harald en gingen weer eten bij het veganistische restaurant. Het was wederom heerlijk met zeer prettige bediening.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Zo 10 aug Naar Tallinn

SAMSUNG CAMERA PICTURESOnder de vrolijke klanken van Comment ça va, stapten we even voor 10 uur de bus in. Daar zat de chauffeur om de kaartjes en de paspoorten te controleren. Waarom weten we niet, misschien vanwege de paar Russen die meegingen? Of opdat ze precies weten wie er in de bus zaten als er een ongeluk gebeurt? We konden het niet vragen want de chauffeur begreep geen Engels. Een Amerikaanse vrouw vroeg of nummer 10 gang of raam was en toen antwoordde hij met ‘ja’. Diezelfde vrouw had Liesbeth twee wc-deuren open zien trekken waar mensen op zaten, dus die kreeg nog niet echt aansluiting met de cultuur.
Vanmorgen kwam de medewerkster van de verhuurder om het appartement te controleren. Nou, wij hadden eigenlijk geld terug willen hebben wegens de gebreken. We hadden een hele lijst gemaakt, waaronder lekkage in de keuken. Waar de eigenaar toch niks mee deed, zei ze stralend. En wat hadden we nu te klagen, er was toch airco. Ja, maar om die te gebruiken moet het raam open en ten eerste wordt het dan alsnog weer warm, maar ten tweede vergaat horen en zien je van het lawaai. We hebben ervan geleerd bij het woord airco extra vragen te stellen aan de verhuurder. Het was 29 graden binnen en als we alles opengooiden, werd het weliswaar koel, maar met de ramen dicht was het in een kwartier weer snikheet. Waarschijnlijk door de bouw van het hele complex. In de winter moet dat ook geen pretje zijn. Er was blokverwarming met roosters waar je niets aan kan instellen. We begrepen de radiatoren in de kast nu ook.

SAMSUNG CAMERA PICTURESDe busrit was prima, ook al was er bijna niets van de beloofde service aanwezig. Denk aan koffie, een kussen en een entertainmentscherm per zitplaats. Wel wifi en er leek een wc te zijn. Maar we stopten halverwege bij Pärnu bij een busstation met toilet. “5 Minuten”, zei de chauffeur streng. Die ook wel weet dat het dan een kwartier wordt. De wc-mevrouw was voorbereid op de busreizigers:’All must pay’, stond er op haar bordje. We hadden er toen 2 uur bos op zitten, maar na Pärnu werd het landschap leuker. Met open veld, graan en gras met af toe een huis. De huizen doen Zweeds aan, wat natuurlijk komt door de Zweedse overheersing. Allerlei verschillende kleuren, erg aantrekkelijk. Om 14.30 reden we het busstation van Tallinn op. En dan voel je je welkom als je met je taxivoucher naar een taxi loopt en de chauffeur zegt: Are you Liesbeth? Want dat is zo grappig hier, iedereen spreekt je met je voornaam aan. In restaurants waar je hebt gereserveerd, in hotels en nu dus deze chauffeur. Heel informeel. Wel handig trouwens dat je bij het bestellen van je buskaartje (via internet) meteen een taxivoucher kon kopen, voor weinig. En dan gaat het dus gewoon goed. Organisatorisch gaat het heel goed, de hele vakantie al, dat hebben ze hier prima op orde.

De chauffeur voorzag ons van informatie en stelde ook vragen. Bijv. of je in Nederland een reis per boot kan maken naar Duitsland. Dat wisten we niet, maar wellicht is het een gat in de markt. We vroegen nog even wat ‘hallo’ en ‘tot ziens’ is in het Ests. Hallo was makkelijk, ‘tere’, maar tot ziens zijn we alweer kwijt. We zien Estse woorden op straat en daar is geen chocola van te maken. Het is een Fins-Oeigoerse taal en dat klinkt als niet te doen. Veel teksten op straat zijn in het Ests en het Russisch. En dan kunnen we het Russisch soms begrijpen. Dat is omdat ze dan een leenwoord letterlijk naar het cyrillisch hebben omgezet. Als we het woord dan ontcijferen, blijkt het een op het Engels lijkend woord. Het Ests heeft dat leenwoord dan niet overgenomen, maar een eigen woord, en hoewel we de letters zo kunnen lezen, snappen we niet wat het woord betekent.
We kwamen al snel aan bij ons hotel, Hotel Euroopa, met twee o’s. Het staat in de haven en we hebben het mooiste uitzicht dat we ooit gehad hebben. We hebben een balkon en kijken uit over de jachthaven en zien de cruiseschepen liggen en de Oostzee daarachter. En als we naar links kijken zien we de schitterende binnenstad op ons liggen wachten, klaar om ontdekt te worden. Onze kamer is heerlijk, helemaal praktisch ingericht. En met een diertje, een lam. Hij heet Sammi en hij zat op het bed op het evaluatieformulier. We zijn al aan hem gehecht geraakt.

De stad ingelopen en dat is een wereld van verschil met Riga. Zo veel rustiger. En ook veel kleiner, qua oud centrum. In heel Tallinn wonen wel 450.000 mensen, dus dat is best veel. Zeker als je weet dat er in heel Estland 1.3 miljoen wonen. Een derde woont dus in Tallinn. Nog een paar weetjes: slechts 14% van de Esten is gelovig, kinderen leren op de basisschool al programmeren, iedereen heeft recht op internet, desnoods krijg je een computer van de overheid. Dat betekent ook dat van je verwacht wordt dat je overweg kan met computers en alles via internet doet. Privacygevaar nemen ze daarmee op de koop toe. We merken dat overal onbeveiligd internet is. Wat heerlijk is, omdat je geen wachtwoord nodig hebt en overal het net op kan, maar wat ook een levensgroot gevaar op hacken oplevert. Dat moeten we nog maar eens aan iemand vragen hier.

De stad is schitterend. Een beetje te misschien, zeker als je weet dat de rest van Tallinn vol staat met lelijke huizenblokken. De stad is namelijk zwaar gebombardeerd in de tweede WO. Toen is 10% van het centrum vernield en 30% van de rest van de stad. Riga is Jugendstil, Tallinn is middeleeuwen. Daarom veel personeel in middeleeuwse kleding en straatmuzikanten die barokmuziek spelen.
In het VVV alvast een rondleiding geboekt voor dinsdag, in het KGB-kantoor dat in een hotel was. En lekker door de stad gezworven. We troffen leuke hoekjes en schitterende uitzichten. Gegeten bij het veganistisch restaurant in een leuk straatje. Heerlijk en gezellig. Morgen gaan we daar weer heen. Wel knap, dat ze zo lekker kunnen koken zonder dierlijke producten. Bij de sla zat een dressing waarvan je zou zweren dat het slasaus was van yoghurt. Maar dat was gemaakt van havermout.

Morgen op excursie met een ‘fun and knowledgeable guide’.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen